Back to basic View my profile

งานสำคัญแห่งปีงานสัปดาห์หนังสือประจำปี 2557 ซึ่งหนอนหนังสือทั้งเด็กผู้ใหญ่ มารวมตัวกันทุกปีไม่ว่า       คอเกมส์ การ์ตูน ธรรมะ คอหุ้น คอเกษตร คอดิจิทอลแต่ที่เห็นได้ชัดๆ หนังสือการ์ตูนขายดีที่สุดคิวจ่ายเงินยาวเกือบออกนอกฮอลล์ เรื่องมันมีอยู่ว่าผมออกจากบ้านมาปกติประมาณสิบโมงเห็นจะได้รอรถเมล์อยู่ๆ รอไปรอมารถเมล์มาโบกแล้วมันไม่จอด สงสัยมันจะมีกำกะกู หรือไม่ตรูจะโบกกระชั้นชิดไปโชเฟอร์เลยเบรคไม่ทัน แต่ทันใดนั้น รถเมล์ฟรีจอดเทียบท่ากระโดดขึ้นไปอย่างงงแต่ก็ไม่ได้หวังว่าจะได้นั่งต้องบอกก่อนว่าปกติรถเมล์คือการเล่นเก้าอี้ดนตรี คนขึ้นรถเมล์จะเข้าใจดีชีวิตคือการต่อสู้ รถเมล์ยังทันจอดดีวิ่งไปดักหน้าประตูแล้ว ถ้าคนขึ้นรถเมล์ตอน ชมเร่งด่วนจะเข้าใจอารมณ์นี้ทุกครั้งดีใจที่ได้นั่ง แต่หลังๆเบื่อที่จะต้องไปแย่งไม่อยากไปแย่งกับเพื่อนๆลุงๆป้าๆ  ยอมยื่นบ้างเพื่อให้ คนที่เข่าไม่ดีได้นั่งลุงป้าบางคนท่านอายุเยอะแล้วคงมาแย่งกะเด็กไม่ไหวหรอก ให้ท่านๆได้นั่งบ้าง เราไม่แก่เรายืนไหวก็ยืนเถอะ ให้คนอื่นได้นั่งคือการเสียสละอีกแบบ มันคือการฝึกขันติอีกแบบหนึ่ง ยิ่งเห็นความเมื่อยยิ่งดี เราเป็นฆราวาสโชคดีในโชคร้าย มีสิ่งเร้าเยอะแต่พระท่านอยุ่ในวัด สิ่งกระทบก็น้อย ไม่ได้มีโอกาศได้ฝึกแบบโลกๆนี้เป็นสนามฝึกที่ในการต่อสู้กับกิเลส

ต่อ..ก็กระโดดขึ้นรถดีกว่าตากแดดรอรถอยู่ที่ป้ายเพื่อหวังไปกวดคันหน้าให้ทัน แต่แล้วก็ไม่ทัน เลยลงมาเดินดูของที่บิ๊กซี เดินไปเดินมา เห็นไส้กรอบที่เคยทานเหมือนจะอยากไปแล้วไม่รู้ตัว  ก็คิดไหนๆก็แวะมาแล้วเอาสักหน่อย จริงไม่สั่งก็ได้ ตั้งใจจะลดเนื้อสัตว์มันมีคำนี้อยู่ถ้าเลิกคือไม่เอานี้แค่ลด ก็เลยมีข้อแก้ตัวให้   "กิเลส" สัญญาเก่าๆเลยออกมาก็เลยสั่งมาชิ้นเดียวให้หายคิดถึงโดนทดสอบโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว เคยกินมันหวานมันอร่อย คราวหน้าถ้าตั้งกฎให้เข้มกว่านี้ ก็น่าจะไม่ตามใจปากแบบนี้แต่เนื้อวัวนี้เลิกไปพักแระ แล้วก็ไม่คิดอยากจะกินเลยอาหารพวกสเต็ก ไม่ว่าหมูหรือเนื้อ เพราะเจตนามันชัดเจนไปบทเรียนแรก ถูกสัญญาหลอกตามใจปากพอถึงคลองเตยแวะทานปอเปี๊ยสด ร้านประจำอีกแระ ข้างในมีกุนเชียงหัดบางๆพออนุโลมได้ แต่ก็ไม่ควรบ่อยร้านนี้แปลกชอบให้ตะเกียบมาคีบๆไปไส้ก็ทะลักออกมาตามเรื่อง ป้าคงแอบเห็นอยู่พักแระ ทันใดนั้นก็มีช้อนที่ไหนลอยมาพร้อมกับรอยยิ้ม ป้านี้เองป้าคือนางฟ้าของผม ใครส่งป้ามาเนี่ย คราวที่แล้วไม่เห็นป้าให้เลย มันคือความซาบซึ้งแบบไม่ได้คาดฝันแม้เป็นเรื่องเล็กๆน้อย แต่ก็ขอบคุณในหัวใจที่งดงามของป้านี้อาจจะเป็นบททดสอบอีกครั้งก็เป็นด้าย……ก่อนจะข้ามข้ามสิริกิตแวะห้องสมุดมารวย เย็นสบายแวะหาหนังสือพิมพ์อ่านหน่อย ไม่มีหมดมีคนหยิบไปแล้วเจอป้าวาง นสพ วางไว้ข้างๆ ก็พูดออกไปขอยืมอ่าน นสพ หน่อยคับ  ป้าแกพูดด้วยเสียงหวาน เชิญจ้าป้าอ่านเสร็จแล้วมนุษย์ผู้นี้ช่างอ่อนโยนแม้กระทั่งเสียงที่ส่งมา ถัดมาอีกไม่ไกลเห็นโต๊ะลุงมี นสพ กองอยู่เต็มโต๊ะแกอ่านแล้วยังไม่ว่างหนังสือคืนที เลยหน้าด้านบอกลุงๆ ขอยืม นสพ หน่อยลุงตอบด้วยเสียงแข็งๆ เอาสิ เสียงดูแข็งๆ หรือว่าลุงจะรังเกียจ แต่จริงคือเราปรุงแต่งในใจทุกอย่างแม้กระทั้งน้ำเสียง นี้เป็นบททดสอบเพื่อนมนุษย์อีกครั้งที่เราชอบไปให้ค่าคนอื่น

พอๆอ่านจบได้เวลาไปงานหนังสือแล้ว พอถึง……………….คนเยอะแว็บแรกและหลายๆแว๊บคนก็ยังเยอะอยู่  ปกติไม่ชอบงานเทกระจาดเท่าไร ต้องแย่ง ต้องช่วงชิงทำไงได้มาแล้ว ก็พอใจกับตัวเองนี้เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้สัมผัสเพื่อนมนุษย์อย่างใกล้ชิด เราคือหนึ่งในความเป็นมนุษย์ อบอุ่นในไออุ่น มีเหงื่อไหลบ้างสำหรับเพื่อนมนุษย์ที่ขี้ร้อน เดินชนบ้างเหยียบเท้าบ้าง แต่นี้คือการดำรงเผ่าพันธ์ุของมวลมนุษย์ พอซื้อหนังสือเสร็จพักนึง เดินไปเดินมาเริ่มอยากหาทางออก หันหัวไปหันมา เห็นผู้ญ คนนึงเดินมาพอดี คำพูดก็หลุดออกมา โดยไม่ตั้งใจ ทางออกอยู่ไหนคับ เธอหัดมายิ้มแล้วตอบกลับมาด้วยเสียงประมาณสามสิบห้าเดซิเบล มีความหวานของเนื้อเสียง อันนี้เว่อร์ไปห้าา….เธอดูมีมิตรไมตรี เป็นธาตุสี่ ที่ทำให้ผมหวั่นไหว “เธอพูดออกมาว่า พี่ก็หาทางออกอยู่เหมือนกัน” ผมดูหน้าตาผมกับพี่ไม่น่าจะแกกว่าผมเท่าไรเผลอ อายุน้อยกว่าผมอีก หรือผมอาจจะแต่งตัวกะโปโลมากเหมือนนักเรียนกางเกงขาสั้นเสื้อคอกลม ภาพที่เห็นผมเห็นเธอค่อนข้างจะตัวเล็ก สะพายกระเป๋าหลุย ถือถุงพลาสติกในมือขวา อยากจะถามว่าพี่ซื้อหนังสือไรมา แต่ก็กล้าถาม ความเสือกไม่เข้าใครออกใครจริงๆ  เราหมุนวนกันอยู่พัก แต่ทุกช็อตผมจำได้ราวกับเป็นหนังเรื่องยาว เราจึงตัดสินใจ ไปถามหนักงานแถวนั้น ว่าทางออกอยู่ไหน  พนักงานชี้มืออกไปทางนี้เย้เหมือนเราทำสำเร็จแล้ว ท่ามกลางผู้คนมากมาย เราสองคนพี่น้อง กำลังแสวงหาทางออกให้แกชึวิตเหมือนว่าจะบังเอิญที่ผมได้เจอเธอหรือมันคือบททดสอบอีกครั้งกันแน่

ต่อๆ …เราเดินออกทางประตูเธอทำหน้าตกใจนี้ถนนไรผมนึกชื่อถนนไม่ออก เลยบอกไปว่าขวาไปคลองเตยพี่ไปรถไฟฟ้าหรอ ป่าวจ้าพี่ขับรถมา เวลานาทีนี้ผมอยากจะยื้อไว้ให้นานที่สุดเท่าทีจะนานได้ เพราะบทพูดต่อไปคือการบอกลาบายๆคับพี่ พี่เดินไปทางที่จอดรถซ้ายมือ ส่วนผมเดินแยกออกมาทางขวามือ ใจผมแว๊บขึ้นมาไปแล้วซินะ คิดว่าจะขอไรพี่ เก็บไว้เป็นที่ระลึก รองเท้า ทิชชู กำไร อะไรดี  เฟส ไลดฺ์ ปากมันหนักเลยไม่พูดอะไรออกไป ผมรู้สึกได้เธอว่าจิตเธอยิ้มๆถ้าพูดไปแล้วเธอให้มาหรือปฎิเสธ ก็หนักใจอีกและเรื่องเล่านี้คงไม่เกิด…..ขึ้น

ผมก็เลยมานั้งทบทวนทั้งวันที่ผ่านมา……นี้ผมทำอะไรลงไปบ้าง……บททดสอบสุดท้ายเอาผมไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว ผมจะจำเธอไว้พี่สาวของผม อิอิ…….เรื่องที่เป็นตำนานมันต้องจบแบบไม่มีข้อสรุป ก็เลยเป็นที่มาพี่สาวคับทางออกอยู่ไหน (ผมไปแปลกใจที่พลังบางอย่างดึงดูดให้คนมาเป็นคู่กันและพลังบางอย่างก็พลักไสแบบคนละขั้วโดยความชัง)นี้เป็นเพราะกิเลสก็ให้เกิดกรรม และผล มันซับซ้อนกว่าที่เราจินตนาการ หยุดกรรมได้เพียงหยุดคิดหยุดส่งออกกรรมจากมโน ไปวาจา ไปเป็นการกระทำ เพราะเมื่อทำแล้วจบเสร็จสมบูรณ์ แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วรอเสวยวิบากที่ตามมาอย่างเดียวทั้งดีและร้าย บทสรุปวันนี้ที่ผมได้เรียนรู้มา…………….ที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ก็เพราะความงดงามเล็กๆบนความไม่งามของโลกใบนี้”

ขอบคุณนางฟ้าเทวดาทุกท่านที่จำแลงกายลงมาโปรด…..

หนังสือที่ได้มาดีๆทั้งนั้น................

Comment

Comment:

Tweet

Recommend